درخواست اشتراك برو
    نسخه شماره 1 - 1385/03/01 - خرداد85
 
 
 در بدر به دنبال خوشبختي  
نويسنده : ميترا اسلامي

وقتي در باره خوشبختي فکر مي‌کنيم هميشه توقع چيزي شگفت‌آور و فوق العاده يا لحظات اوج‌ شادي و شوق را داريم ، لحظاتي که هر چه به سن ما افزوده مي شود کمتر در زندگي اتفاق مي‌افتند . براي کودک ، خوشبختي کيفيتي سحر آميز دارد . جست و خيز کردن در سبزه زارها يا بازي دزد و پليس را در ميان درختان به ياد دارم . البته بچه ها هم مسائل ناراحت کننده را تجربه مي کنند اما هيچگاه با خوشحالي آنها در موقعيتهاي خوشايندي چون برنده‌شدن در يک مسابقه يا خريدن يک دوچرخه قابل قياس نيست .   

  در نوجواني مفهوم خوشبختي عوض مي شود . شادماني در آن دوران بستگي دارد به هيجان ، عشق و شهرت . هنوز درد اندوه را به خاطر دعوت نشدن در يک ميهماني که همه در آن شرکت داشتند مي توانم حس کنم . اما همچنين وجد و شعفي را که در موقعيت ديگر باعث شد مرا از پوچي و انزوا بيرون بياورد به ياد مي آورم .                                                                                                                                         

در بزرگسالي چيزهايي که خوشي عميق براي ما به ارمغان مي‌آورند – مثل تولد ، عشق و ازدواج – مسئوليت و خطر از دست دادن آنها را نيز به همراه دارد . براي بزرگسالان خوشبختي ، مسئله پيچيده‌اي است . شايد خوشبخت را خوش اقبال يا خوش شانس بدانيم اما به نظر من تعريف بهتر براي خوشبختي استعداد و توانايي لذت بردن است . هر چه بيشتر بتوانيم از آنچه که داريم لذت ببريم راضي تر و خوشبخت تر خواهيم بود .شايد خوشبختي يعني دوست داشتن و دوست داشته شدن ، مصاحبت با دوستان، آزادي زيستن در مکاني دلپذير و مطبوع و حتي رسيدن به تمامي خواسته‌ها . 

                                                                                                                                                                        اما داستان زندگي چيز ديگري‌ است چرا که وقتي زندگي ناگهان از هم پاشيده شد وشما تنها مانديد ، آنچه از زمان به ياد داريد واقعاٌ عجيب است، چراکه آنچه به خاطر مي آوريد ، مسائل مهم و برنامه هاي ارزنده وعشق واميدي نيست که به دنبالش بوديد، بلکه مسائل کوچکي است که در آن زمان آنها را به دست فراموشي سپرده بوديد . مثلاٌ نوازش دستي که به علت گرفتاري زياد به آن توجه نداشتيد و يا صداي ملايم و دلنوازي که واقعاٌ به شنيدن آن اهميت نمي داديد . کامران همچنان که از پنجره اتاق نشيمن به آن بعد از ظهر پنج شنبه زندگي خيره شده بود متوجه اين موضوع شد وسعي کرد درباره مسائل مهم زندگي فکرکند که اکنون از دست رفته بودند . آري سالها نقشه کشيدنها ، اميدها وعشقها رنگ باخته بودند و اکنون فقط حسرت و نوميدي باقي بود و آه کشيدنها مانده بود.                             

در اين بعد از ظهر او نمي‌توانست برآنها تمرکز کند . گويي تمام آن مسائل مهم از اهميت افتاده بودند . و اينک تمام آنچه اکنون به يادداشت مسائل کوچک و جزئي بود : در حقيقت در مقابل آن سالها ونقشه ها وعشق عميقش ، هيچ چيز مهمي نبود .                    موضوع کم اهميتي بود که ديشب دختر کوچکش به او گفته بود . اگر منطقي به آن نگاه کنيد ، چيزي نبود ، ازآن سخناني که بچه ها هميشه مي گويند و اين همان چيزي بود که او اکنون به خاطر مي آورد .                                                                              

آن شب بخصوص کامران از اداره پيش نويس کامل گزارش کار خود را به خانه آورده بود . کاري که هر شب تکرار مي شد . آري او هر شب گزارشهايي را براي انجام به خانه مي آورد . اوضاع همانطور بود که بايد باشد ، يعني يک زندگي کاملا عادي ، او بود و همسر و فرزندي مانند ديگر خانواده هاي سه نفره و او بود که تلاش براي زندگي بهتر را هرگز فراموش نمي کرد کاري که وظيفه خود مي دانست و به خوبي انجام مي داد ، تنها چيزي که فراموش شده بود خود زندگي بود کامران آنقدر براي آينده خودش و همسر ودختر کوچکش نقشه مي کشيد و تمام سعي خود را براي برآوردن نيازهاي زندگي صرف مي کرد که ديگر وقتي براي خود زندگي نداشت . کامران هر شب پيش از شام يا گزارشها را مطالعه مي کرد و يا برنامه هاي تلويزين را تماشا مي کرد آن شب نيز زندگي تکرار شد او نشست تا گزارشها را پيش از شام مطالعه کند.                                                                                                          

همين که مطالعه آن را آغاز کرد ، کيميا دختر کوچکش با کتابي زير بغل آمد . کتابي با جلد سبز که تصويري از قصه پريان روي آن نقش بسته بود . کيميا گفت : «نگاه کن پدر.»                                                                                                            

کامران غرق در مطالعه بود، پس با تکان دادن سر براي رهايي از دست مزاحم گفت ديدم . ولي اينبار کيميا مصمم بود تا کتابش را نشان دهد شايد دل پدر به رحم آمده و آن را برايش بخواند . اين بار با صدايي آهنگين گفت " پدر فقط يک لحظه نگاه کن " و پدر براي لحظه اي نظري انداخت و گفت : « اوه ، عاليه . کتاب جديدي خريده‌اي ؟»                                                                                      

کيميا که توانسته بود براي يک لحظه نظر پدر را جلب کند با خوشحالي گفت :«بله پدر . ممکنه يک داستان آن را برايم بخواني ؟»      «نه عزيزم ، حالا نه .»                                                                                                                                      

همچنان که کامران مطالب گزارش را مرور مي‌کرد ، کيميا همچنان آنجا ايستاده بود وبا لحني حاکي از بيم واميد گفت : «ولي مامان گفت کتاب را ببر پدر برايت داستان بخواند.» کامران سرش را از روي نوشته ها بلند کرد وگفت : «متاسفم، شايد مامان برايت بخواند عزيزم . من گرفتارم.» کيميا به آرامي پاسخ داد : «مامان داره خونه را تميز مي کنه و خيلي بيشتر گرفتار است. نمي‌شود لااقل فقط يک داستان را برايم بخوانيد ؟ عکسش را ببينيد آيا عکس قشنگي نيست پدر ؟»                                                                                    کامران گفت: « بله ، عکس زيبايي است . ولي من امشب بايد کار کنم .شايد براي وقت ديگر ... ».                                            

پس از آن سکوتي ممتد برقرار شد و کيميا با کتابي باز در دستش همانجا ايستاده بود . پس از مدتي ، يعني هنگامي که پدرش سر را از گزارش بلند کرده بود تا براي خود تحليل کند ، کيميا گفت : « ولي پدر ، اين عکس قشنگي است و حتما داستان جالبي دارد .»        کامران گفت : «بله ، مي دانم . باشد براي وقتي ديگر . حالا بدو برو بخواب.»                                                                          کيميا گفت : « ولي پدر ، مطمئنم از آن خوشت مي‌آيد.»                                                                                                    «آه بله ، مي دانم . ولي به هرحال باشد براي بعد.»                                                                                                     

کيميا هيچ راهي جز صبر کردن نداشت امشب نيز بايد صبر مي کرد . ديشب نيز همين کار را کرده بود چرا که پدر مثل هميشه کار داشت پس گفت: «بسيار خوب ، يک وقت ديگر . ولي آيا آن وقت اين کار را مي کني ؟» «البته ، قول مي دهم.»                            

ولي کيميا از آنجا نرفت . اوهمچنان مانند کودکي خوب در آنجا ايستاد وپس از مدتي طولاني کتاب را روي چهارپايه پيش پاي پدرش گذاشت و گفت : «خوب هر وقت حاضر شدي آن را براي خودت بخوان . فقط آن را بلند بخوان به طوري که من هم بشنوم.» کامران گفت : «مطمئناٌ ، مطمئناٌ ــ بعداٌ .» واين مطلبي بود که کامران اکنون به خاطر مي آورد ، نه نقشه ها واميدها وآرزوهايش براي آينده . اونحوه لمس انگشتان کوچک دستهاي او را به يادداشت و اينکه گفت : (( آن را براي خودت بخوان . فقط آن رابلند بخوان که من هم بشنوم .)) وبه همين دليل بود که حالا دستش را روي آن کتاب در گوشه ميز گذاشته بود جايي که اسباب بازيهاي کيميا را جمع کرده بودند . کتاب را برداشت ،صفحه اي را که آن عکس قشنگ را داشت باز کرد .

                                                                                                                                                                                                      

در حالي که آن داستان را مي خواند لبهايش مي لرزيد .ديگر سعي نمي‌کرد به مسائل مهم ، برنامه هاي دقيق وآينده بينديشد. براي لحظاتي کوتاه همه چيز را فراموش کرد ، حتي تلخکامي وانزجاري را که نسبت به راننده اي احساس مي کرد ، راننده اي که با اتومبيل ، دخترش را زير گرفته و اکنون به اتهام قتل در زندان بود . او حتي برادرش را نديد که لباس پوشيده و آرام در ميان در منتظر کامران ايستاده بود وسعي مي کرد به آرامي بگويد : «براي تحويل گرفتن جسم آن فرشته کوچک ، بايد برويم .» چون کامران مي خواند : «يکي بود ، يکي نبود. دختر کوچکي بود که در کلبه اي چوبي در جنگل سياه زندگي مي کرد . او به قدري خوب بود که پرندگان نغمه هايشان را بر روي شاخه فراموش و به او نگاه مي کردند و روزي آمد که...»                                                                                            کامران آن را براي خودش مي خواند ولي آنقدر بلند که او هم بشنود .شايد.

ادامه دارد .


نسخه چاپي ارسال به دوستان
در این شماره